groeten uit Salamanca

Hola! We zitten in Salamanca, 150 km ten noorden van Madrid. Zondagmiddag 14.00 uur en het is 37 graden. We ziten onder de bomen en nemen af en toe een duik in t zwembad. Zo is het goed vol te houden. Tegen een uur of 3 nemen de lunch. En dan tijd voor een siësta. Tegen 9 uur zoeken we een leuk terras om iets te gaan eten. Gisteren hadden we voor Spaanse begrippen een wat sjiekere tent. De prijzen van de wijn staan dan niet op de kaart. Ik weet uit ervaring inmiddels dat ik dan een 'vino del casa' moet bestellen. Dat is dan redelijk safe. Ik mocht gisteren voorproeven en ik was verrast door de kwaliteit. Iets anders dan wat je hier gewoonlijk aan wijn bij je 'menu del dia' gratis geschonken krijgt. Dat is limonade. Dus ik gaf zonder overleg verder met een enthousiast: "Si, perfecto" toe dat dit een heel goede huiswijn was. Marianne reageerde toch wat zenuwachtig: "Wat kost tie?". "Geen flauwe notie" was mijn antwoord, "Misschien wel 100 euri; dus gewoon genieten van elke slok! ". Dat hebben we gedaan. Het was echter veel te veel, zowel het eten als de wijn. Dus als echte Dutch Girls, doggybag gevraagd en met het weglopen van de tafel ook de wijnfles nog meegegrist. Die was overigens lang geen 100 euro, maar wel te goed om die laatste 2 glazen in het riool te laten storten. Sterker nog, voor de fles wijn (1 liter) betaalde we minder dan het bordje dun gesneden Iberische ham, welke Marianne in haar spontaniteit besteld had. Nu weten we ook waarom het zo duur is.. De ham komt van varkentjes die uitsluitend alleen eikels op het menu krijgen. Nou, 'eikels' daar ken ik er wel een paar van. Die mogen ze zo van mij hebben. Misschien drukt dat de prijs van de ham wat? ;) Precies 2 over 12 reden we het campingterrein op. Ik sprong uit de auto en deed nog een poging om het hek open te krijgen. Helaas, mijn glazen muiltjes waren alweer veranderd in zwarte teenslippertjes. De poort was al dicht. De Spaanse portier deed op dat moment het licht uit van zijn hokje en terwijl ik in de koplampen van Marianne haar 'coche verde' stond deed ik een snelle poging om zijn aandacht te krijgen: "Signor, por favor! Abrir la puerta?" 2 paar bijna zwarte ogen keken me wat wazig aan. Oké dan! Ik twijfelde al aan de werkwoordvervoeging. Voel me dan net een Turk, die allergebrekkigst Nederlands spreekt. Ik glimlachte wat schaapachtig, want om 5 over 12, met 2 grote bellen heel goede wijn, kwam ik niet zo snel op wat het dan wel zou moeten zijn. Ik krijg zowaar een glimlach terug en hij stapte terug het hokje in. De poort draaide toen langzaam open. Terwijl ik snel nog een 'gracias' kon prevelen, hoorde ik nog: "buenos noches". Maar dan zit ik ook alweer naast Marianne in haar groene autootje, die vervolgens langzaam het terrein op rijdt. "zo, das weer netjes geregeld" denk ik.. Een glimlach opent beter de poorten, dan dat suffe Spaans... Buenos noches!