We zijn zondagmorgen vertrokken met regen. Net voor Antwerpen stond het al vast. "Waarom toch niet het vliegtuig genomen?" heb ik nog wanhopig gedacht. Bij Parijs ging het gelukkig voorspoedig. Ook al bleef het regenen. Halverwege Parijs en Orleans vloog de ruitenwisser er af. Dat betekende bij buien aan de kant gaan staan of heel rustig aan rijden. Gelukkig kon er bij een benzinestation een nieuwe worden gekocht. Om half 10 kwamen we aan bij de camping. Was er fout gereserveerd en de camping stond al sjokvol met NEDERLANDERS! Begin je in Frankrijk een camping als Nederlander, Krijg je ze nog elke zomer over de vloer. En wat voor lui. Gelukkig was de eigenaar de beroerste niet. Een klein veldje, daar kon de tent nog staan. 1000 km was er afgelegd in 11 uur tijd. Ik was gaar! Gelukkig was er een geweldig stel die ons een wijntje aanbood. Komt er om exact 11 uur een man bij ons aan, witte beentjes staken uit een veel te wijde broek, met daaronder witte sportsokken in sandalen. Een veel te groot T-shirt hing wat armoedig over zijn veel te smalle schouders. Komt die lieve man ons vertellen, dat we niet zo luid moeten praten. Toch wel enigszins verbaasd temperden wij onze stemmen. Komt nog geen half uur later zijn lieftallige echtgenote. Die wist ons te vertellen dat we maar naar bed moesten gaan want de fles was toch bijna leeg. Op deze camping was het namelijk altijd om 11 uur stil! Ik was toch wel verbaasd. Zit je voor het eerst lekker onder de pijnbomen, zacht windje, wijntje. Word je naar bed gestuurd! Gelukkig voor ons gingen wij de volgende dag weg. Ik begin geloof ik al een beetje terug te komen van back to the basics. Dit was in ieder geval niet wat ik bedoelde: "een keer een wat rustiger vakantie!"
