uitzicht op zee...

Buenos dias,

Alweer de laatste dag! Het is het prachtigste weer van de wereld. Zon, windje van zee... Ik heb nog even overwogen om door te gaan naar Portugal. Daar ligt een kennis in Porto met zijn catamaran. Om nog heerlijk een weekje te gaan zeilen. Maar dan zou Marianne alleen ruim 1300 km naar huis moeten rijden. Dat wil ik haar niet aandoen .... En ik heb volgende week ook al afspraken.. Jammer, maar soms moet je je realiseren dat de vakantie over is.. Het is daadwerkelijk voorbij gevlogen. Thuis nog 3 weken en dan gewoon weer aan de bak.
We zitten op dit moment in Deva. Een mooi stadje met een prachtig strand. Gisteravond zijn we gelijk van het strand het stadje ingegaan. Heerlijk gegeten op een lief pleintje. Inktvissalade als voorafje. Eendenborst in portsaus en als toetje had Marianne cheesecake en ik meloen met een honingdressing. Dit alles werd geserveerd met een fles rosé. En als afsluiter een espresso. Dit alles voor het luttele bedrag van 12,00 p.p. Daar heb je in Nederland nog geen eens een simpele lunch voor. Dit wordt op alle fronten afkicken... eergisteren zijn we wezen shoppen in San Sebastian. Daar zitten echt heel mooie winkels en overal is "Rebaja". Ze weten ook echt wat afprijzen is... Lekker decadent gedaan.. Marianne wilde haar "schoenendoos op wielen met dragers in een parkeergarage zetten. Op het inrijbordje stond een bordje met max. hoogte van 1.85. Vraagt ze aan mij: "zou dat kunnen?" Dat weet ik natuurlijk niet, maar dat weet ik 2 tellen later wel! Nee dus! Met veel lawaai klettert ze onder de balk door. "Lekker dan". Moet ze terug achteruit omhoog weer onder die zelfde balk door. Ik opper nog: rij gewoon door, je bent er toch al onderdoor. Dat vind ze geen goed plan. Dus is z'n achteruit, steil omhoog, andere auto's moeten ook... Weer terug op een drukke weg... Marianne knalrode kop. Hellingtrekken in z'n achteruit. Dat is sowieso niet haar sterkste kant en zeker niet achteruit.. Het "gewoon rustig blijven" valt niet echt in goede aarde, dus ik besluit m'n mond maar te houden. Af en toe geef ik antwoord als ze vraagt of het aan mijn kant gaat... We zijn beide opgelucht als we weer opgaan in het drukke verkeer. Hopen dat de reis morgen beter gaat.. We kijken morgen hoe ver we komen... Adios

Vamos a la playa...

hola! Zoals ik afgelopen maandag al schreef zijn wij vertokken richting kust. Maar eerst hebben wij Salamanca nog even bekeken. De capitool reisgids gaf aan dat het een hele mooie oude stad moet zijn. Het was die dag met 32 graden beter te doen dan de zondag met 37 graden. Toch is er weer wat oude 'meuk' bezichtigd. Met het voornemen vooral geen kathedraal meer te bezoeken. Daar hadden we er al genoeg van gezien. Omdat het buiten toch wel warm was, is er toch besloten om tussen de eeuwenoude dikke muren van de even zo oude kathedraal verkoeling te zoeken... Vandaar snel met het groene autootje met airconditioning op 10 richting noorden. We moesten de bergen door. Met dat we hoger kwamen werd het kouder. En met dat het kouder werd daalde ook de stemming in de auto. Als dan het ook nog begint te regenen is de sfeer naar een absoluut 0-punt gedaald. Eenmaal bij de kust is de camping snel gevonden. Het is een camping met alleen maar bejaarde Spanjaarden, met een gemiddelde leeftijd van 80 en hun caravans die ook uit het jaar 0 komen. Er is nog één plek vrij! Juist op die plek heeft een oude vrouw zich op een wankel klapstoeltje gesetteld. Ze heeft een houding van mij krijg je hier niet weg... daar weet Marianne wel raad mee... Ze knalt haar auto op de plek totdat haar bumper op 10 cm van het klapstoeltje tot stilstand komt. Ik bied me verontschuldigingen aan. Ofschoon Marianne natuurlijk helemaal gelijk heeft vind ik het geen manier van doen. Dat zeg ik haar en de tent wordt stil opgezet. Als we weer in een restaurantje zitten, ontdooit het ijs weer en kunnen we er gelukkig om lachen. De volgende dag is het stralend weer, dus wij zijn naar het strand gegaan. Lekker bijbruinen... Adios Besous Con 29

Nieuws uit Spanje!

Beste allemaal, het is maandagochtend. We zijn 3 nachten in Salamanca geweest. Het weer is goed.... Heet zelfs! Vandaag is het gelukkig minder warm dan gisteren, maar het is nog vroeg. Marianne is bezig met het ontbijt. Ik kan op dit moment zomaar met mijn pda op wifi van de camping. Dus even snel van de gelegenheid misbruik maken. Ik hoop dat dit lukt en dat ik er niet voordat ik mijn berichtje af heb gemaakt, er alweer uit wordt gegooid. Zo verkassen we naar Santander aan de kust. We gaan eerst nog even Salamanca in en dan weer richting noorden. Inmiddels is het daar ook weer droog en lekker warm. Verder ben ik gezond,lekker uitgerust en bijgebuind. Nog een weekje en dan zitten we alweer in Nederland. Tot zolang nog even fiësta onder de Spaanse zon. Hasta la vista. Con

internet, sms en wifi!

Gisteren(zaterdag) kreeg ik door: "Ik mis je blog, het gaat toch goed?" Ja, het gaat prima kan ik verzekeren. Alleen het bijhouden van de blog is hier minder makkelijk, dan in Mexico of op Borneo, maleisië. Overal hebben ze wifi, maar ik heb geen laptop bij me. Ik kan wel internetten op mijn pda, maar daar loop je in het buitenland op leeg. Bij elke grensovergang krijg je een smsje van je provider. deze maakt je dan duidelijk dat je met elke MB die je download je gelijk 2,50 armer bent. In het verleden heb ik al eerder giga telefoonkosten gehad door lekker te gaan bellen of vrijuit te gaan sms-en op vakantie. Dus: "Spelende vrouw, wat heb je daarvan geleerd?" Gewoon bloggen, maar dan moet ik wel internet tot je beschikking hebben. Toch krijg ik wel smsjes binnen en ik merk dat ik zo geconditioneerd ben dat ik ook weer reageer. Alhoewel ik mezelf hierin beperk... vind ik overigens reuze knap van mezelf... :) Nu houd ik mijn blog bij in een wordbestandje. Wanneer ik dan toch ergens een internet-café tegenkom, dan is het een kwestie van copy-paste. Echter is het nu veel te heet om in de stad een internet-café te gaan zoeken. We zitten hier heerlijk, gewoon te relaxen. Ik lees veel. Alhoewel ik de boeken die ik snel nog even meegegrepen heb niet echt een literair niveau hebben. Ik denk dat ze daarom nog steeds in mijn boekenkast stonden onder het label: "Moet ik ooit nog lezen als ik verder niets te doen heb". Eveneens heb ik de stapel kranten van de week voor de vakantie ook al helemaal doorgespit en gespeld. Daar was ik in die laatste week niet meer aan toegekomen. Totaal vergeeld zijn ze nu weg gegooid. Dat is inmiddels heel oud nieuws. Verder krijg je hier van nieuws in de wereld niet zoveel mee. Alleen dat het in Nederland slecht weer is en dat is voor mij nu het belangrijkste... Hier namelijk niet! ;) In augustus wordt het vast weer mooi! Goed vooruitzicht... hasta la vista Con

groeten uit Salamanca

Hola! We zitten in Salamanca, 150 km ten noorden van Madrid. Zondagmiddag 14.00 uur en het is 37 graden. We ziten onder de bomen en nemen af en toe een duik in t zwembad. Zo is het goed vol te houden. Tegen een uur of 3 nemen de lunch. En dan tijd voor een siësta. Tegen 9 uur zoeken we een leuk terras om iets te gaan eten. Gisteren hadden we voor Spaanse begrippen een wat sjiekere tent. De prijzen van de wijn staan dan niet op de kaart. Ik weet uit ervaring inmiddels dat ik dan een 'vino del casa' moet bestellen. Dat is dan redelijk safe. Ik mocht gisteren voorproeven en ik was verrast door de kwaliteit. Iets anders dan wat je hier gewoonlijk aan wijn bij je 'menu del dia' gratis geschonken krijgt. Dat is limonade. Dus ik gaf zonder overleg verder met een enthousiast: "Si, perfecto" toe dat dit een heel goede huiswijn was. Marianne reageerde toch wat zenuwachtig: "Wat kost tie?". "Geen flauwe notie" was mijn antwoord, "Misschien wel 100 euri; dus gewoon genieten van elke slok! ". Dat hebben we gedaan. Het was echter veel te veel, zowel het eten als de wijn. Dus als echte Dutch Girls, doggybag gevraagd en met het weglopen van de tafel ook de wijnfles nog meegegrist. Die was overigens lang geen 100 euro, maar wel te goed om die laatste 2 glazen in het riool te laten storten. Sterker nog, voor de fles wijn (1 liter) betaalde we minder dan het bordje dun gesneden Iberische ham, welke Marianne in haar spontaniteit besteld had. Nu weten we ook waarom het zo duur is.. De ham komt van varkentjes die uitsluitend alleen eikels op het menu krijgen. Nou, 'eikels' daar ken ik er wel een paar van. Die mogen ze zo van mij hebben. Misschien drukt dat de prijs van de ham wat? ;) Precies 2 over 12 reden we het campingterrein op. Ik sprong uit de auto en deed nog een poging om het hek open te krijgen. Helaas, mijn glazen muiltjes waren alweer veranderd in zwarte teenslippertjes. De poort was al dicht. De Spaanse portier deed op dat moment het licht uit van zijn hokje en terwijl ik in de koplampen van Marianne haar 'coche verde' stond deed ik een snelle poging om zijn aandacht te krijgen: "Signor, por favor! Abrir la puerta?" 2 paar bijna zwarte ogen keken me wat wazig aan. Oké dan! Ik twijfelde al aan de werkwoordvervoeging. Voel me dan net een Turk, die allergebrekkigst Nederlands spreekt. Ik glimlachte wat schaapachtig, want om 5 over 12, met 2 grote bellen heel goede wijn, kwam ik niet zo snel op wat het dan wel zou moeten zijn. Ik krijg zowaar een glimlach terug en hij stapte terug het hokje in. De poort draaide toen langzaam open. Terwijl ik snel nog een 'gracias' kon prevelen, hoorde ik nog: "buenos noches". Maar dan zit ik ook alweer naast Marianne in haar groene autootje, die vervolgens langzaam het terrein op rijdt. "zo, das weer netjes geregeld" denk ik.. Een glimlach opent beter de poorten, dan dat suffe Spaans... Buenos noches!

regen!

Beste allemaal, er zitten alweer 2 weken vakantie erop. Ben heerlijk aan het bijkomen. Gewoon even helemaal niets. We zijn dinsdag compleet verregend. Toen wij Santiago uitreden voelden we de eerste druppels vallen. Het bleef regenen. Dit weer deed ons besluiten dat we een hotel zouden nemen. Op het moment dat we A Coroña binnen reden hadden ze alle sluizen van de hemel opengezet. In tomtom was "nuttige punten-hotels" snel gevonden. De praktijk werkte anders. Tomtom zoekt op minimaal 4 sterren en hoger. We waren niet bereid om minimaal 80,- neer te leggen, maar geen parkeerplaats of ontbijt te krijgen. Dus maar verder. Ik wist inmiddels dat MESON herberg betekent. Dus weg van de snelweg proberen. In een klein dorpje konden we slapen voor 15,- pp. Schone bedden, eigen badkamer en voor de rest deel je de verdieping met Spaanse havenarbeiders o.i.d. Die overigens de hele avond ons bleven aanstaren. Alsof we het 8e wereldwonder waren. Een gesprek ging moeizaam, want wanneer ze door hebben dat je een paar woorden Spaans spreekt, dan gaat het in een tempo: "niet meer te volgen". Het is soms toch ook de gewoonten, die een babilonische spraak verwarring oplevert. Tijdens de lunch de volgende dag bestelde ik gewoon café solo sin leche. De ober keek me met grote ogen aan... Ik dacht gelijk dat mijn uitspraak weer onder peil was, dus ik herhaalde het, daarbij goed op mijn uitspraak lettend... Nog steeds onbegrip op het gezicht. De koffie kreeg ik, maar er werd ook demonstratief een fles vino tinto naast mijn koffiekopje gezet. "Zo zijn onze manieren". Marianne wordt ook steevast verbetert. Die spreekt elke v gewoon als v uit en niet als b. Haar verklaring erop is dat het in Zuid-Amerika ook zo gezegd wordt, maar daar nemen ze hier geen genoegen mee. We zijn 400 km naar het zuiden verkast. Totaal gaar kwamen we aan. Hadden daar onze eerste discussie. Marianne wilde een camping waar je gewoon na twaalfen op kan. Dat wil ik ook, maar ik hoef dan niet zo nodig de discussie meer te voeren dat het volgens haar onverstandig was dat ik met een liter rose in mijn mik, in een kort zomerjurkje en teenslippers een hek van minstens 3 meter om 1 uur 's nachts ben over geklommen. Ik had geen zin om in dat desolate oord in een auto de nacht door te brengen, dus m.i. gewoon blij zijn dat ik dat met gevaar voor eigen leven gedaan heb. Zo konden we tenminste in ons tentje slapen. Nu hebben we het ritme weer helemaal te pakken. 's morgens relaxed wakker worden. Broodje, koffie, douchen etc. Wanneer het heet wordt naar het zwembad. Om 3 uur lunchen, dan een stadje in. Slenteren, shoppen, wat foto's maken. Terrasje pakken met roseetje en tapas en dan tegen negenen aan tafel. Het is dan druk op straat. We hebben soms leuke gesprekken met andere toeristen of gewoon mensen uit Montfoort die je van school kent. Hoever moet je van huis om geen bekende meer tegen te komen?

Camino de Santiago...

beste allemaal, buenos tardes,

We hebben het gehaald! Santiago de Compostella. Het is erg toeristisch. Veel rugzakken met schelpen, vermoeide pelgrims hebben we vandaag in dekathedraal van Santiago gezien! Het had wel iets mystieks en religieus! Met de auto was het ook goed te doen! :-) Vandaag een wat mindere dag, maar dat is na alle zon van afgelopen dagen wel even lekker. We hebben al heel warme dagen gehad. Maar dat is niet erg. ´s morgens pak je dan de tent in. ´s middags aan het zwembad en ´s avonds een plaatsje in om te bekijken en uiteidelijk een terrasje te pakken... :-) Heerlijke avonden... Het leven begint in Spanje net als in Italië pas rond 8 uur avond. Er wordt dan laat gegeten. De wijn en koffie is hier heel goedkoop, Jus d´orange is hier duur. En op de ham Iberia loop je leeg!! Gewoon even een starter besteld. 16 euro voor een portie. Nog geprobeerd: " es caro" en "un asalto" Maar het was gewoon de prijs. In Leon waren we na een avondje stappen te laat thuis! Om 12 uur ging het hek hermetisch dicht... Ik ben toen over een 3 meter hoog sierhekwerk geklommen. Ik heb toen gekeken of ik iemand nog wakker kon krijgen. Het enige wat wakker werd waren 3 jonge britten,die op hun onderbroekje de tent uit kwamen zakken. Toen ik oog in oog met ze stond kon ik niet nalaten om een leuke opmerking te maken :-)
enfin Marianne stond nog buiten de poort. Toen merkte ik dat het hek van binnen uit open kon, dus dat scheelde voor Marianne een nachtje slapen in de auto. Verder vermaken we ons prima. In Burgos zaten we wat hoger in de bergen en ´s nachts was het toen ongelooflijk koud. Ik heb mezelf toen beloofd om een hotel te pakken als het zo koud bleef. Daarvoor ben ik niet naar Spanje gegaan, maar de volgende nacht was het gelukkig alweer normaal! 30 graden om een uur of 7 inde avond. Morgen vertrekken we naar de noordkust voor wat meer strand e leuke vissersplaatsjes. We wilden eerst nog verder naar Porto, Portugal, maar dan wordt de terugreis weer zo lang. Nu wel even genoeg velden girasol gezien, molino, kerken etc. en uitgestrekte graanvelden onder een blakerende zon. Nu gewoon even strand! Adiós!

Do you want to take part in the running of the Bulls?

Gisteren zijn we met de middag aangekomen op de camping in Pamplona. We zijn vanmorgen, de 14e juli, heel vroeg naar het oude centrum van Pamplona gegaan om het "fiesta of al fiestas" mee te maken. Althans de laatste dag. Inclusief encierros and corridas, maar ook processies met geweldige grote poppen en kleinere poppen. Het was geweldig om er gewoon maar te zijn. Midden in dat festijn. In het wit met rode sjaal. Om 8 uur stonden ze klaar. Er werd door de renners gezongen: ¡Viva San Fermin!¡ Viva! ¡ Gora San Fermin!¡Gora! (leuk he, ik heb een Spaans toetsenbord) Krant in de hand! 3 keer en toen gingen er schoten en los kwamen de stieren. Gekkenhuis. Ik heb nog nooit zoveel testosteron en adrealine bij elkaar gezien... Was wel een sensatie. De stieren inclusief rennens rennen dwars door de oude straten, die afgezet zijn met hoge houten hekken. Aan het einde worden ze dan allemaal in de arena gedreven en werd er nog met de stieren gevochten. Ze proberen dat beest letterlijk bij de hoorns te grijpen! Wanneer dat lukt, gaat er een gejuich op! Ik voelde me weer even 2000 jaar terug in de tijd bij de gladiators in de Romeinse tijd. Het was wel een heel mooie belevenis, maar ik heb me maar niet laten overhalen om ook voor die stieren uit te rennen. Dat lijkt me dan weer net iets te veel van het goede. Vanavond zijn de laatste festiviteiten tot middernacht. De sfeer is goed en het weer is geweldig!

De heenreis!

We zijn zondagmorgen vertrokken met regen. Net voor Antwerpen stond het al vast. "Waarom toch niet het vliegtuig genomen?" heb ik nog wanhopig gedacht. Bij Parijs ging het gelukkig voorspoedig. Ook al bleef het regenen. Halverwege Parijs en Orleans vloog de ruitenwisser er af. Dat betekende bij buien aan de kant gaan staan of heel rustig aan rijden. Gelukkig kon er bij een benzinestation een nieuwe worden gekocht. Om half 10 kwamen we aan bij de camping. Was er fout gereserveerd en de camping stond al sjokvol met NEDERLANDERS! Begin je in Frankrijk een camping als Nederlander, Krijg je ze nog elke zomer over de vloer. En wat voor lui. Gelukkig was de eigenaar de beroerste niet. Een klein veldje, daar kon de tent nog staan. 1000 km was er afgelegd in 11 uur tijd. Ik was gaar! Gelukkig was er een geweldig stel die ons een wijntje aanbood. Komt er om exact 11 uur een man bij ons aan, witte beentjes staken uit een veel te wijde broek, met daaronder witte sportsokken in sandalen. Een veel te groot T-shirt hing wat armoedig over zijn veel te smalle schouders. Komt die lieve man ons vertellen, dat we niet zo luid moeten praten. Toch wel enigszins verbaasd temperden wij onze stemmen. Komt nog geen half uur later zijn lieftallige echtgenote. Die wist ons te vertellen dat we maar naar bed moesten gaan want de fles was toch bijna leeg. Op deze camping was het namelijk altijd om 11 uur stil! Ik was toch wel verbaasd. Zit je voor het eerst lekker onder de pijnbomen, zacht windje, wijntje. Word je naar bed gestuurd! Gelukkig voor ons gingen wij de volgende dag weg. Ik begin geloof ik al een beetje terug te komen van back to the basics. Dit was in ieder geval niet wat ik bedoelde: "een keer een wat rustiger vakantie!"

aftellen tot vakantie....

Een aantal mensen hebben gevraagd: "Houd je weer een blog bij, als je op vakantie gaat?" Maar ik wilde me aan het "op vakantie gaan" dit jaar eigenlijk onttrekken. Gewoon, omdat Maleisië nog erg vers in mijn herinnering ligt als: "Een heel goede vakantie". Daarbij vind ik dat vakantie "vieren"bijna een sociale verplichting wordt. Half Nederland gaat volgende week weg met tent, sleurhut o.i.d. Dan hoef ik niet zo meer. Op dit moment begint bijna elk gesprek al steevast: "En waar gaan jij dit jaar heen op vakantie en met wie?" Op zich wil ik wel weg, het liefst ver... en als ik daar dan ben, wil ik van alles gaan doen. Terwijl ik toch ook niet zo meer ben van het bungeejumpen in de tropen :) Die tijd heb ik gehad, want ik denk niet dat het zonder gevolgen blijft voor mijn gezondheid. Dus gewoon rustig aan. Best lastig voor mij. Daarbij wil ik namelijk ook niet dat "op vakantie gaan" mij de nodige stress oplevert. Dus wordt het "easy going in Spanje". Niet de Costa Brava's, maar "Camino de Santiago de Compestela". Ik zie sommige nu zeggen:..."Wat?" Nee, heling en hopen op een wonder is niet zo zeer mijn hoofdreden om deze bedevaartstocht naar Santiago te doen. Ik las dat de tocht ook wordt gelopen om jezelf beter te leren kennen, eens echt tijd te hebben om over bepaalde dingen na te denken en de ervaring om terug te gaan naar de 'basics'. Echt helemaal lopen ga ik 'm niet... Wel stukken ervan. De route is 775 km lang, dus dat zou afzien worden in 3 weken! Kan ik beter gaan bungeejumpen voor de kick. Het kan zo maar zijn dat ik mezelf nog beter leren kennen of dat ik ga nadenken over bepaalde dingen... Je weet het niet. De laatste jaren zijn sowieso hectisch geweest voor mijn persoontje. Ik heb in die periode al vaak het gevoel gehad dat ik in mijn kanootje de Colorado af ben gezakt...

Zo ongeveer, dus tijd voor nadenken was er niet bij. Overleven was het..
Enfin, ook kun je je natuurlijk afvragen of je met zo'n goed uitgeruste kampeeruitrusting echt terug bent naar de "basics"? Alhoewel ik kamperen nog steeds erg basic vind... Dus in die zin klopt het wel... ik houd jullie op de hoogte. Mijn schelp heb ik al. Gevonden op het strand in Miri, made by Shell... Nu nog eerst de "deadlines' afronden waar ik mezelf voor gesteld heb... dus werk aan de winkel aankomende week. Ik houd jullie op de hoogte...